نقش دانشگاه در بازتولید خشم اجتماعی
دوربین مخفی: پدرهایی که چند ماه است دخترشان را ندیده اند صدها کیلومتر مسافرت می کنند و با تغییر چهره، به عنوان پستچی به خوابگاه دخترشان سر می زنند. هدف غافلگیر کردن فرزندان است. اما شانة لرزان پدر و اشکهایش داستان را تغییر می دهد. در نهایت فقط نقابی به چشم دختر می آید که پدر را به یک بیگانه تبدیل کرده است تا بتواند بعد از ماهها دختر خود را ببیند.
اینجا کامل
آسیب عاطفی جدا کردن فرزندان از خانواده بسیار عمیق است. جداسازی میلیونها جوان از خانواده فقط با دوران برده داری قابل مقایسه است و نمونة دیگری در تاریخ ندارد. فرزندان سرمایة عاطفی و ستون روانی خانواده هستند و جداسازی اجباری آنها زندگی خانوادگی والدین را سرد می کند و با ایجاد گسست نسلی فرزندان را نیز از تجربة یک زندگی اصیل محروم می کند. ریشة این شیوة آموزش فردگرایی لیبرال است که دشمن ارزشهای خانوادگی مانند ایثار، مادری، عشق، وفاداری و حمایت پایدار است.
در یک تبعیض آشکار فقط اساتید این حق را دارند که فرزندان خود را به دانشگاه محل زندگی خود منتقل کنند. (قبلا با انتقالی بدون ضابطه، الان با مهمانی بدون ضابطه). آنها در واقع از آسیب جدایی فرزند از خانواده آگاه هستند. اما منافع آنها عواطف دو نسل را به گروگان گرفته است. اکنون با کمک ابزارهای نوین، امکان آموزش در کنار خانواده برای بیشتر درسهای دانشگاهی فراهم است و دانشجویان در کنار خانواده می توانند از بهترین کلاسهای درسی در سطح جهان بهره مند شوند و همزمان مهارتهای اقتصادی را نیز کسب کنند و با حمایت عاطفی از والدین از فروپاشی روانی آنها جلوگیری کنند.
اما هویت و قدرت دانشگاه در تسلط بر بدنهاست. در فرایند آموزش منسوخ دانشگاهی، نفس استاد نقش اصلی را دارد و در تعریف دانشگاه نفس کاملا فیزیکی و مادی است. دختر باهوش بلوچ اگر از خانواده جدا نشود و در خوابگاه شریف ساکن نشود، برای انجام کارهای مهندسی در یک کشور غربی داوطلب نخواهد شد. در دوران برده داری نیز منافع اقتصادی و مادی غرب عامل اصلی جداسازی اجباری میلیونها جوان از خانواده بود. نتیجه یکسان است.
فروپاشی روانی خانواده ها بعد از جدایی فرزندان و ناتوانی فارغ التحصیلان در آموختن مهارتهای اقتصادی، هیجانی و خانوادگی فقط بخشی از آسیب است. دانشگاه با آگاهی کامل از این آسیبها از این انباشت خشم بیشترین بهره را می برد و با سرکوب عواطف جوانان، نهاد سیاست را با یک خشم غیر قابل کنترل درگیر می کند. این خشم پنهان و سرکوب شده حتی زمانی که زیر خاکستر است، راز تداوم سیطرة دانشگاه بر نهاد خانواده و نهاد سیاست است. تا زمانی که دانشگاه از این نیروی تخریبگر برخوردار است تن به تغییر نمی دهد و به همین دلیل بر بازتولید این خشم پنهان و تخریبگر پافشاری می کند.
سهیم کردن حداقلی دانشجویان در منافع اقتصادی، بهره برداری از تمایل جوانان به استقلال، مشروط کردن اشتغال دولتی به داشتن مدرک، تضعیف نهادهای آموزشی موازی بخشی از ابزار دانشگاه برای حفظ قدرت است. ریاکاری و فریب هم در اوج است. حتی مفهوم ازدواج دانشجویی نیز در همین راستا قابل تحلیل است و در واقع یک نقاب پر سر و صدا برای پوشاندن نقش دانشگاه در کاهش جمعیت ایران عزیز است. آمار فارغ التحصیلان تنها و منزوی و رنجور و بی فرزند که توان تشکیل و ادارة خانواده را ندارند مفهوم ازدواج دانشجویی را به یک طنز تبدیل کرده است. این طنز رایج که جوانان دانشگاه می روند و از یکدیگر جزوه می گیرند و در نهایت ازدواج دانشجویی شکل می گیرد، بخشی از فریب دانشگاه برای پوشاندن نقش خود در فروپاشی روان خانواده هاست.
اکنون که کارکردهای دانشگاه مانند آموزش و اشتغال یا تضعیف شده اند و یا جایگزینهایی مانند آموزشگاههای برخط و هوش مصنوعی پیدا کرده اند، یک اجماع نسبی نیز در خصوص نیاز به تحولی ساختاری در جامعه وجود دارد. اکنون زمان جراحی است و مغز جامعه نیازمند جراحی است. این مغز سالهاست که هنگ کرده است و بدن جامعه را عفونی و کرخت کرده است. بدون یک جراحی عمیق در ساختار دانشگاه، تحولی در نهادهای اقتصادی و سیاسی رخ نخواهد داد. نخستین گام وحدت مدیریت مدرسه و دانشگاه است. این جدایی ساختاری و مدیریتی هیچ منطقی ندارد و پر از آسیب است. فقط اگر این دو بال هماهنگ شوند، امکان حرکت به سمت مقصدی مشخص فراهم می شود.
